Σελίδες

Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΙΑΜΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΙΕΛΥΣΕ ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

                                                                                                    Θεσσαλονίκη  15-9-16         

Για να καταλάβουμε καλύτερα το καλά καμουφλαρισμένο προσωπείο του μεγάλου αιρετικού και αντίχριστου Σιαμάκη, και ειδικά όσον αφορά στα διαζύγια που «εκδίδει», θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή εισαγωγή.
Οι αιρετικοί που έχουν σαν στόχο τους τον γάμο, βάζοντας εμπόδια τόσο στην προσέλευση των ανθρώπων στο μυστήριο του γάμου, όσο και στην συνεύρεση των συζύγων, εμφανίστηκαν από την αρχή ακόμα της εκκλησίας, αφού καταπολεμούνται απ’ αυτόν τον ίδιο τον απόστολο Παύλο ο οποίος αφού τους περιγράφει στην Α΄ προς Τιμόθεο Επιστολή του, τους χαρακτηρίζει ως «κωλύοντες γαμείν». Αυτοί παρουσίαζαν δήθεν ασκητικό τρόπο ζωής, και έλεγαν στους χριστιανούς ότι είναι καλή και άγια κι ευλογημένη, η επαναλαμβανόμενη αποχή από τροφές και αποχή απ’ την συζυγική συνεύρεση, και ότι μ’ αυτόν τον τρόπο ο χριστιανός γυμνάζεται στην ευσέβεια. Ο Παύλος όμως, κατακεραυνώνει τούς αποστάτες κι αιρετικούς που λένε τέτοια, και την διδασκαλία τους, λέγοντας :

«1 Αλλά το Πνεύμα ρητά λέει ότι σε ύστερους καιρούς θα αποστατήσουν μερικοί από την πίστη, προσέχοντας σε πνεύματα πλάνης και σε διδασκαλίες δαιμονίων, 
2 με την υποκρισία ψευδολόγων, που έχουν καυτηριασμένη τη δική τους συνείδηση, 
3 οι οποίοι εμποδίζουν το γάμο και διατάζουν αποχή από φαγητά, που ο Θεός τα δημιούργησε, για να τα λαβαίνουν με ευχαριστία αυτοί που είναι πιστοί και που έχουν γνωρίσει καλά την αλήθεια. 
4 Επειδή κάθε κτίσμα του Θεού είναι καλό και τίποτα δεν είναι απορρίψιμο, όταν λαβαίνεται με ευχαριστία. 
5 γιατί αγιάζεται με το λόγο του Θεού και την προσευχή. 6 Υποδεικνύοντας αυτά στους αδελφούς θα είσαι καλός διάκονος του Χριστού Ιησού, γιατί θα ανατρέφεσαι με τα λόγια της πίστης και της καλής διδασκαλίας που έχεις παρακολουθήσει.
7 Αλλά απόφευγε τους βέβηλους μύθους και όσους ταιριάζουν σε γριές. Και γύμναζε τον εαυτό σου στην ευσέβεια.
8 Γιατί η σωματική γυμναστική είναι ωφέλιμη για λίγο, ενώ η ευσέβεια είναι ωφέλιμη για όλα, επειδή έχει ως συνέπεια την υπόσχεση για τη ζωή την τωρινή και τη μελλοντική.
9 Πιστός είναι αυτός ο λόγος και άξιος πλήρους αποδοχής.


10 Επειδή γι’ αυτό κοπιάζουμε και στιγματιζόμαστε, γιατί έχουμε ελπίσει σε Θεό ζωντανό, ο οποίος είναι σωτήρας όλων των ανθρώπων, μάλιστα των πιστών.», Α΄ Τι 4,1-10.

Βλέπουμε εδώ τον Παύλο να αναιρεί τις αποχές από τις τροφές και το συζυγικό κρεββάτι (τα ίδια λέει και στην προς Κολασσαείς Επιστολή του, Κλ 2,16-23, κατηγορώντας την διδαχή του τύπου «μὴ ἅψῃ, μηδὲ γεύσῃ, μηδὲ θίγῃς» = μην αγγίζεις, μην γεύεσαι, μην πιάνεις), και μάλιστα να δηλώνει στον στίχο 8 ότι, η σωματική γυμναστική είναι ελάχιστα ωφέλιμη, ενώ η γυμναστική της ευσέβειας δεν είναι άλλη απ’ το να «κοπιάζουμε και να ονειδιζόμαστε (στιγματιζόμαστε απ' τον υπόλοιπο κόσμο), επειδή ελπίζουμε στον Θεό που θα μας σώσει.», στίχος 10. Και ο κόπος που εννοεί ο Παύλος δεν είναι άλλος απ’ αυτόν που αναλύει στους Κολασσαείς, δηλαδή η προσπάθεια για αποφυγή της πορνείας και κάθε ακαθαρσίας και πάθους, και κάθε άλλης κακίας, και στα οποία η σάρκα του ανθρώπου έχει την φυσική τάση να πέφτει, και χρειάζεται προσπάθεια δηλ. συνεχής κόπος για να μην πέσει, όπως περιγράφει στην περικοπή Κλ 3,1-15 που είναι συνέχεια της περικοπής που βάλλει αυτόν που λέει τέτοια, τον δήθεν ασκητικό δάσκαλο, που μάλιστα τον χαρακτηρίζει «ἐμβατεύων ἃ μὴ ἑώρακεν, εἰκῇ φυσιούμενος ὑπὸ τοῦ νοὸς τῆς σαρκὸς αὐτοῦ» = εισερχόμενο σαν σε κεκτημένη γνώση, σε πράγματα που δεν είδε (εμβατεύω = περπατώ, εισέρχομαι κάπου, λαμβάνω κατοχή, λεξικό Lidell-Scott), υπερηφανευόμενος μάταια απ’ το σάρκινο μυαλό του, Κλ 2,18.
Αλλού πάλι ο Παύλος (στην προς Ρωμαίους Επιστολή του), δίνει μια ωραία εικόνα αντιπαλότητας που συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο. Της καλής θέλησης προς το αγαθό, με την τάση γι αμαρτία που υπάρχει στην σάρκα: 


«18 Διότι γνωρίζω ότι δεν κατοικεί μέσα μου δηλ. στην σάρκα μου το αγαθό. Διότι το θέλημα για το αγαθό υπάρχει μέσα μου, αλλά για να το εφαρμόσω δεν το βρίσκω.
19 Διότι δεν κάνω το αγαθό που θέλω, αλλά πράττω τούτο, το κακό που δεν θέλω.
20 Αν όμως κάνω εκείνο που εγώ δεν θέλω, τότε δεν είμαι εγώ αυτός που το κάνει, αλλ’ η αμαρτία που κατοικεί μέσα μου.
21 Άρα βρίσκω αυτόν το νόμο, ότι ενώ εγώ θέλω να κάνω το καλό, σ’ εμένα το κακό παρευρίσκεται.
22 Κι ενώ ευχαριστιέμαι στο νόμο του Θεού κατά τον εσωτερικό μου άνθρωπο,
23 βλέπω όμως άλλο νόμο στα μέλη μου, που αντιστρατεύεται στο νόμο του θελήματός μου και μ’ αιχμαλωτίζει στο νόμο της αμαρτίας που βρίσκεται στα μέλη μου.
24 Ταλαίπωρος εγώ ο άνθρωπος! Ποιος θα με σώσει από τούτο το σώμα του θανάτου;


25 Ευχαριστώ όμως το Θεό: αυτός θα με σώσει μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Άρα, λοιπόν, αφενός εγώ ο ίδιος με το θέλημά μου είμαι δούλος στο νόμο του Θεού, αφετέρου με τη σάρκα μου στο νόμο της αμαρτίας.», Ρω 7,18-25.

Η εξάσκηση της ευσέβειας που λέει λοιπόν ο Παύλος, πετυχαίνεται με τον συνεχή αγώνα εναντίον της αμαρτίας, και δεν έχει καμιά σχέση με την εξάσκηση του σώματος σε δοκιμασίες και αποχές από τροφές και άλλες νόμιμες απολαύσεις που λαμβάνονται μετά ευχαριστίας και δόξας προς τον Θεό.* <= ο αστερίσκος εδώ παραπέμπει στην υποσημείωση που έχουμε στο τέλος αυτής της σελίδας, και που έχει σχέση με το την νηστεία που συνήθως συγχέεται με τα προαναφερόμενα για τις αποχές των τροφών.

Ύστερα απ’ τα παραπάνω θα έβγαζε κάποιος το συμπέρασμα ότι ο Σιαμάκης τον οποίο κατηγορώ, ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία των δήθεν ασκητικών δασκάλων αλλά κατ’ ουσίαν αιρετικών. Απεναντίας όμως, ο Σιαμάκης ανέκαθεν κατηγορούσε αυτού του είδους τους αιρετικούς, και μάλιστα έγραψε και βιβλίο εναντίον τους, τους «Παρθενοσυλλέκτες». Κι αυτό είναι βέβαια ένα απ’ τα μεγάλα προσωπεία του αντίχριστου Σιαμάκη. Διότι ενώ κατηγορούσε αυτούς οι οποίοι έβαζαν εμπόδιο στ’ αντρόγυνα να συνευρίσκονται, επηρεάζοντας συνήθως τις γυναίκες να ζητάνε τέτοιες αποχές, και χωρίς να τολμήσει ποτέ κανένας τους να επηρεάσει γυναίκα ώστε να ζητήσει διαζύγιο, - και ποιος εκκλησιαστικός παράγων έστω και αιρετικός θα τολμούσε να μιλήσει για διαζύγιο όταν ο Χριστός είναι κατηγορηματικός στην μη έκδοση διαζυγίου «παρεκτὸς λόγου πορνείας» (Μθ 5,32 και 19,9), και στο «ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω» (Μθ 19,6), χωρία που δεν επιδέχονται αντίρρηση -, ο Σιαμάκης όμως ξεπέρασε κι αυτούς που κατηγορούσε, ωθώντας γυναίκες στο διαζύγιο και μάλιστα υπερπολύτεκνες.
Πώς όμως το πέτυχε αυτό; Με το να επηρεάζει γυναίκες στο να υποβλέπουν τους άντρες τους και να τους υποτιμούν, υποβάλλοντας τους την ιδέα ότι αυτές οι άγιες και τόσο καλές γυναίκες, περνάνε άσχημα δίπλα σε τέτοιους ανάποδους άντρες. Έτσι με τέτοια μακροχρόνια διαβολή ο Σιαμάκης, έκανε τις γυναίκες να τους θεωρούν ανάξιους για να τους έχουν άντρες τους, ακόμα και να τους θεωρούν σκουπίδια που πρέπει να πεταχτούν έξω απ’ την οικογενειακή στέγη (όταν μάλιστα οι άντρες αυτοί που ήταν μαθητές του, αμφισβήτησαν τον δάσκαλο Σιαμάκη), και ακολούθως να ζητάνε διαζύγιο. Κι όταν αυτές οι γυναίκες με τις ευλογίες του Σιαμάκη ξεφορτωθούν τους άντρες τους, ή πάρουν το διαζύγιο, ο Σιαμάκης είναι προσκολλημένος δίπλα τους και τις τροφοδοτεί με μίσος για τους άντρες τους, και ανωτερότητα για τις ίδιες, ώστε να μην μπορούν οι γυναίκες αυτές ν’ αλλάξουν προς το καλό και την αγάπη και να γυρίσουν στους άντρες τους, ακόμα κι όταν αυτοί τις παρακαλάνε!
Το ερώτημα όμως είναι, πού το βρήκε ο Σιαμάκης το διαζύγιο στην Γραφή μπροστά στις παραπάνω ρητές δηλώσεις του Κυρίου;
Όμως μην σας φαίνετε παράξενο πού μπορεί να βρήκε ο Σιαμάκης κι άλλο λόγο διαζυγίου εκτός απ’ αυτόν του Κυρίου. Διότι ο Σιαμάκης από χρόνια (10;) τώρα, δηλαδή από τότε που γράφει τις Μελέτες του (τις γράφει απ’ το 2005 περίπου, και τις δημοσιεύει απ’ το 2008), έχει υιοθετήσει την εξής αλαζονική αίρεση : Eπειδή νομίζει ότι είναι μεγάλος ερμηνευτής της Γραφής, κι επειδή πιστεύει ότι σ’ αυτό συνετέλεσε το γεγονός ότι είναι φιλόλογος και μάλιστα μεγάλος (κι αυτό δηλ. ότι είναι μεγάλος φιλόλογος δεν έχουμε λόγο να το αρνούμαστε), έφτασε να πιστέψει, ότι έχει την ικανότητα να διαβλέπει ερμηνείες λέξεων ή φράσεων της Γραφής που δεν τις έχει δει κανένας μέχρι τώρα! Έτσι λοιπόν ανάμεσα στις ερμηνείες που «βρήκε», - οι περισσότερες απ’ τις οποίες είναι αιρετικές και βλάσφημες, και όλες αυτές ανεξαιρέτως καταρρίπτονται με στοιχεία σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο -, υπάρχει και μια που την «ανακάλυψε» μόλις τα τελευταία (5;) χρόνια, και αναφέρεται σ’ αυτόν τον λόγο διαζυγίου εκτός της πορνείας που αναφέρει ο Χριστός, ενώ ήταν ο ίδιος ο Σιαμάκης που επί δεκαετίες, ήταν απόλυτος στο αδιάλυτο του γάμου όπως μας έλεγε!     
«Βρήκε» λοιπόν ο Σιαμάκης κι άλλη αιτία διαζυγίου στο χωρίο της Α΄ Κορινθίους 7,15: «ου δεδούλωται ο αδερφός ή η αδερφή εν τοις τοιούτοις», που μεταφράζεται εύκολα : «δεν είναι υποδουλωμένος ο χριστιανός ή η χριστιανή σε απίστους ( με το τοιούτοις εννοεί τους απίστους)». Δηλαδή το πιστό μέλος του γάμου δεν δεσμεύεται, όταν τυχαίνει να έχει παντρευτεί άπιστο, ή κι όταν το άπιστο μέλος κάποτε ήταν πιστό αλλά δεν είναι πια. Κι έτσι ο Σιαμάκης έβγαλε το συμπέρασμα ότι το πιστό μέλος μπορεί να χωρίσει. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ο Σιαμάκης να έχει δίκιο. Όταν όμως εξετάσει κάποιος την συνάφεια του χωρίου προσεκτικά, δεν θα δυσκολευτεί καθόλου να διαπιστώσει ότι το πράγμα δεν είναι έτσι όπως το «βρίσκει» ο Σιαμάκης. Αντιθέτως μάλιστα, ο Παύλος διατρανώνει το αδιάλυτο του γάμου κι εδώ!
Το χωρίο βρίσκεται μέσα στην συνάφεια της περικοπής Α΄ Κο 7,12-17, στην οποία γίνεται λόγος για την διαφορετική ανταπόκριση που είχαν οι έγγαμοι όταν άκουσαν για πρώτη φορά το ευαγγέλιο του Χριστού. Έτσι υπήρξαν αντρόγυνα, όπου ο ένας ανταποκρίθηκε στο ευαγγέλιο κι έγινε χριστιανός, ενώ ο άλλος όχι. Καλείται λοιπόν ο απόστολος να πει την γνώμη του για το τι θα γίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Δηλαδή πρέπει αυτά τα ζεύγη να χωρίσουν ή όχι;  Έτσι ο Παύλος «κατά την χάριν την δοθείσαν αυτώ απ’ τον Θεό» όπως λέει συνεχώς, λύνει το θέμα μια και καλή. Αν λέει, το άπιστο μέλος του αντρογύνου είτε άντρας είναι είτε γυναίκα, δεν έχει πρόβλημα με την χριστιανική ζωή του πιστού μέλους (συνευδοκεί οικείν μετ’ αυτού ή μετ’ αυτής), κι εννοεί φυσικά κατά πρώτον και κύριον να μην ζητάει αμαρτωλές πράξεις στο συζυγικό κρεββάτι, τότε το πιστό μέλος να μην χωρίσει. Και ξεκινάει τον στίχο 15 ως εξής. «Αν ο άπιστος θέλει να χωρίσει, ας χωρίσουν». Και συνεχίζει με το «ου δεδούλωται … εν τοις τοιούτοις». Και αμέσως μετά πάλι στον στίχο 16 λέει: «διότι (το “γαρ”= διότι εδώ μπαίνει για να συνδέσει το νόημα αυτού του στίχου με τον προηγούμενο στίχο 15) τί ξέρεις γυναίκα αν σώσεις τον άντρα; ή τί ξέρεις άνδρα αν σώσεις την γυναίκα;». Άρα οι δύο στίχοι 15 και 16 που συνδέονται με το γαρ, μιλάνε για το ίδιο πράγμα: στο να μην χωρίσει ο πιστός. Και τελειώνει στον στίχο 17 με το συμπέρασμα ότι «ο καθένας πρέπει να μείνει στην κατάσταση που τον κάλεσε ο Κύριος». Και το λέει 2 φορές και με την τελική σημείωση ότι «έτσι διατάζω σε όλες τις εκκλησίες»! Δηλαδή ο Παύλος επιμένει και διατάζει:   η κατάσταση του παντρεμένου πιστού να μην αλλάζει, δηλαδή ο πιστός να μην χωρίζει, και ο χωρισμός να γίνεται μόνο αν το ζητήσει ο άπιστος. Τι σημαίνει λοιπόν το «ου δεδούλωται …»; Ας δούμε τι λέει ο Ιωάννης Χρυσόστομος στην περικοπή αυτή:

«Και τι σημαίνει το “αν δε ο άπιστος ζητεί χωρισμό”; Εάν π.χ. σε προτρέπει να θυσιάζεις στα είδωλα και να συμμετέχεις μαζί του στην ασέβεια ή σε προτρέπει να φύγεις, είναι καλύτερο να διαλυθεί ο γάμος και όχι να παραβιασθεί η ευσέβειά σου. Γι αυτό και προσθέτει, “σε τέτοιες περιπτώσεις ο αδελφός ή η αδελφή δεν δεσμεύονται”».
            «“Διότι που γνωρίζεις γυναίκα; ίσως σώσεις τον άνδρα σου”. Τούτο αναφέρεται πάλι στο “ας μην τον αφήνει”. Εάν δηλαδή δεν επαναστατεί λόγω της πίστεώς σου, μένε, λέγει, διότι έχει και κέρδος. Μένε και πρότρεπε και συμβούλευε και προσπάθησε να πείσεις. Διότι κανείς διδάσκαλος της εκκλησίας δεν θα μπορέσει τόσο να υπερισχύσει όσο η γυναίκα». 
            «“Καθένας ας μένει εις την κατάσταση που ήταν, όταν εκλήθη εις την πίστη”. Εκλήθης εις την πίστη έχων άπιστον γυναίκα; μην εκδιώκεις την γυναίκα σου λόγω της πίστεώς σου». Εις Α΄ Κορ. ομιλ. ΙΘ΄, ΕΠΕ 18, σελ. 533-535 και PG 61,155.

            Βλέπουμε λοιπόν την ερμηνεία που δίνει ο Χρυσόστομος για το «ου δεδούλωται… = αν σε προτρέπει να φύγεις, ή να παραβιάσεις την ευσέβειά σου». Κι επειδή αρνείσαι να κάνεις τις ασέβειες που προσπαθεί να σου επιβάλλει ο σύζυγος (και καλά κάνεις αφού δεν είσαι υποδουλωμένος στους ασεβείς), αυτός σε χωρίζει και σε διώχνει, τότε ας χωρίσεις». Κι αυτό συμφωνεί απόλυτα με το του Χριστού: «όποιος αγαπάει τους γονείς του ή τους αδερφούς του ή την γυναίκα ή τα παιδιά του περισσότερο από μένα δεν μου είναι άξιος και δεν μπορεί να είναι μαθητής μου», Μθ 10,37, Λκ 14,26. Και με το του Παύλου : «όσο εξαρτάται από σας να ειρηνεύετε με όλους τους ανθρώπους», Ρω 12,18. Επομένως ο πιστός πρέπει να είναι πάντα δεκτικός προς τους απίστους, κι αν χαλάσει μια οποιαδήποτε σχέση μεταξύ πιστού και απίστου, να την έχει χαλάσει μόνο ο άπιστος και ποτέ ο πιστός. Και θα την έχει χαλάσει επειδή ο πιστός δεν θέλει να συμμετέχει στις ασέβειες του απίστου. Τι πιο απλό λοιπόν το χωρίο «ου δεδούλωται…» αφού συμφωνεί με το όλο πνεύμα της Γραφής που μιλάει για αυταπάρνηση του ανθρώπου απ’ όλα τα γλυκά και αγαπημένα πράγματα που είναι κοντά του προκειμένου να μην κάνει αμαρτίες; Και αυταπάρνηση είναι να λέω “όχι” στην αμαρτία, κι ας με διώξει ο άντρας μου, κι ας με διώξουν οι φίλοι μου και αγαπημένοι μου. Αλλά εκείνοι να με διώξουν, κι όχι εγώ να τους διώξω! Και το «ου δεδούλωται…» σημαίνει να πω “όχι” στην αμαρτία, ακόμα κι αν μου τη ζητήσει ο σύζυγός μου που είναι ο πιο μεγάλος δεσμός μου. Γι αυτό ο Παύλος συνεχίζει με το «διότι πού ξέρεις γυναίκα, μπορεί να τον σώσεις». Πώς θα τον σώσει αν φύγει με την θέλησή της η τον διώξει; Αυτό λέει και ο Χρυσόστομος όπως είδαμε, «αν δεν επαναστατεί (για να σε χωρίσει), τότε μένε και προσπάθησε να πείσεις…». Έτσι λοιπόν ο Παύλος, και πριν το «ου δεδούλωται…» στον στίχο 15, και μετά απ’ αυτό στον στίχο 16, επισφραγίζει την πιθανότητα του χωρισμού μόνο αν το θέλει ο άπιστος.
Κι αν σύμφωνα με τον Σιαμάκη μπορεί να ζητήσει διαζύγιο ένας χριστιανός τότε που κολλάει η φράση «ό ουν ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω» που αναφέρει ο Κύριος (Μθ 19,6); Ειδικά γι αυτήν την φράση ο Χρυσόστομος λέει:

«Και δεν νομοθέτησε απλώς να έρθει προς την γυναίκα του, αλλά και να προσκολληθεί σ’ αυτή, δείχνοντας με την έννοια της λέξεως αυτής το αδιάσπαστο. Και δεν αρκέστηκε μόνο σ’ αυτό, αλλά επιδίωξε κι άλλη μεγαλύτερη ένωση, γιατί είπε: “θα γίνουν οι δύο μία σάρκα”. Και δεν σταμάτησε μέχρι εδώ, αλλά παρουσίασε και τον Θεό να λέει: “αυτό που ο Θεός συνένωσε, άνθρωπος να μην το χωρίζει”, δείχνοντας έτσι, ότι το διαζύγιο είναι αντίθετο και προς την φύση και προς τον νόμο. Προς την φύση μεν, γιατί η μία σάρκα χωρίζεται σε δύο. Προς τον νόμο δε, γιατί μολονότι ο Θεός τους ένωσε και πρόσταξε να μην χωρίζουν, αυτοί προχωρούν στο χωρισμό». Εις Ματθ., ομιλ. ΞΒ΄, ΕΠΕ 11, σελ.456-458 και PG 58,597.

Πού είναι λοιπόν το διαζύγιο που παίρνει ο πιστός με δική του πρωτοβουλία κατά τον Σιαμάκη; Είναι μόνο μέσα στο αιρετικό μυαλό του!
Μεγάλο κρίμα για τον Σιαμάκη, ο Παύλος να λέει το «αν ο άπιστος θέλει να χωρίσει, ας χωρίσουν», και δεν λέει πουθενά «αν ο πιστός θέλει να χωρίσει, ας χωρίσουν». Το διαζύγιο βρίσκεται μόνο στους απίστους που δεν πιστεύουν και δεν εφαρμόζουν τον λόγο του Θεού, κι επειδή ο Σιαμάκης δεν διαφέρει απ’ αυτούς, βάζει την μάσκα του πιστού. Δεν καταλαβαίνει όμως ότι παρόλο που φοράει μάσκα, προδίδεται από την αλαζονεία του και την αίρεσή του, επειδή καμία αίρεση όσο καλά καμουφλαρισμένη κι αν είναι, δεν γλιτώνει απ’ τον ισχυρό αντίπαλό της, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό που αργά ή γρήγορα θα την ξεσκεπάσει.   
Θα τον βόλευε πολύ τον Σιαμάκη, η Γένεση σαν λόγο του Θεού προς την γυναίκα όταν γράφει «πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καὶ αὐτός σου κυριεύσει» (Γε 3,16), να παρέχει την εξαίρεση «αν ο άντρας σου αμφισβητήσει τον δάσκαλο, τότε μπορείς να διώξεις τον άντρα σου, και τότε προς τον δάσκαλο η αποστροφή σου», και ο απ. Παύλος όταν γράφει «(η γυνή) τῷ ἀνδρὶ καταλλαγήτω» (Α΄Κο 7,11),  να παρέχει την εξαίρεση «αν όμως ο άντρας της αμφισβητήσει τον δάσκαλο, τότε μπορεί να διώξει τον άντρα της και τω δασκάλω καταλλαγήτω».
Θα τον βόλευε πολύ επίσης τον Σιαμάκη, όταν ο Παύλος λέει «Γυνὴ δέδεται νόμῳ ἐφ' ὅσον ζῇ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς·» (Α΄ Κο 7,39), να παρέχει την εξαίρεση «στην περίπτωση όμως που ο ανήρ αυτής αμφισβητήσει τον δάσκαλο, τότε δεν υπάρχει κανένας νόμος που να δένει την γυναίκα, και μπορεί αυτή να χωρίσει». Ειδικά γι αυτό το χωρίο του Παύλου, υπάρχει ομιλία του Χρυσοστόμου, αποσπάσματα της οποίας με μετάφραση έχουμε στην σελίδα :
   
Και επιπλέον υπάρχει και η ισχυρότατη φράση του Χριστού «ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω». Και με το άνθρωπος εννοεί φυσικά τον πιστό, διότι ο άπιστος που δεν πιστεύει στον Χριστό και στις εντολές του, αν θέλει να χωρίσει, τότε τι μπορείς να κάνεις; Τότε ας χωρίσουν όπως λέει και ο Παύλος. Αλλά τον Σιαμάκη δεν τον βολεύουν τα παραπάνω. Ούτε οι ρητές διαταγές του Παύλου, ούτε η ρητή δήλωση του Χριστού. Ξέρει όμως να τις παρακάμπτει αφού έχει δείξει σε πολλά πράγματα πόσο αυθαίρετος διαστρεβλωτής της Γραφής είναι. Και τώρα που μισεί τους αμφισβητίες μαθητές του τόσο, θα κολλήσει στις διαταγές του Χριστού και του Παύλου; Διότι αυτός έχει σοβαρό προσωπικό κίνητρο σ’ αυτούς τους χωρισμούς.
Αλλά έχει εκτεθεί πάρα πολύ ο μοιχός Σιαμάκης, διότι μ’ αυτά τα διαζύγια που εκδίδει αποκαλύπτεται ως μοιχός και αντεραστής αυτών των γυναικών. Και όποιος ακούσει την αλήθεια για τα διαζύγια αυτά, αμέσως συμπεραίνει ότι «δεν μπορεί, κάτι υπάρχει ανάμεσα στις γυναίκες αυτές και στον δάσκαλο, έστω κάτι πλατωνικό». Αλλά εγώ προσπαθώ να τους αλλάξω αυτήν την εντύπωση, λέγοντας ότι δεν υπάρχει κάτι, και είναι μόνο καθαρή άσκηση επιρροής και εξουσίας, επικαλούμενος το του Παύλου «αυτοί που σας πείθουν να περιτέμνεσθε, το κάνουν μόνο για να καυχώνται ότι εξουσιάζουν την σάρκα σας», Γα 6,12-13. Αλλά μέσα μου δεν ξέρω τι βαθύτερο επιδιώκει ο αντίχριστος Σιαμάκης απ’ αυτές τις γυναίκες. Διότι όταν ένας έχει πάρει την κατηφόρα της εκτροπής και μάλιστα σε τόσο σοβαρά δογματικά και ηθικά ζητήματα, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πού θα σταματήσει. Μόνο ο Θεός ξέρει.

Βλέπε επίσης την σελίδα :

Βλέπε και την σελίδα :


*  Νηστεία
Πρέπει να σημειώσουμε εδώ, ότι η νηστεία που διδάσκεται από την Αγία Γραφή σε πολλά σημεία, δεν πρέπει να συγχέεται με διάφορες αποχές από τροφές που διδάσκουν κατά καιρούς κάποιοι δήθεν της εκκλησίας, διότι αυτοί όπως είδαμε πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν ως αποστάτες κατά τον Παύλο. Επειδή όμως η νηστεία είναι ένα πολύ μπερδεμένο θέμα και μόνο μεγάλοι Πατέρες όπως ο Ιωάννης Χρυσόστομος μπορούν να το ξεμπερδέψουν και να το βάλουν στη σωστή σειρά (πιθανόν αργότερα να δημιουργήσουμε έναν σύνδεσμο ή μια σελίδα με αποκλειστικό θέμα την νηστεία), εμείς προς το παρόν θα αρκεστούμε μόνο ν’ αναφέρουμε για την νηστεία, αυτά που αφήνει να συμπεράνουμε η Γραφή. Ότι α) η νηστεία δεν γίνεται ποτέ σκέτη, αλλά συνοδεύεται πάντα με προσευχή, και β) η νηστεία δεν είναι μια απλή αποχή από τροφές, αλλά είναι μια κατάσταση στην οποία ο πιστός διέρχεται έναν μεγάλο και δύσκολο αγώνα, ή πειρασμό, ή πρόβλημα, ή στενοχώρια, ή αγωνία ή ταραχή. Και στην όλη αυτή του ψυχολογική αναστάτωση, βοηθιέται από την προσήλωσή του στον Θεό με συνεχή προσευχή και νηστεία, μέχρι να του λύσει ο Θεός το πρόβλημα.
Έτσι βλέπουμε τον Χριστό να νηστεύει όταν μετά την βάπτισή του πήγε στη έρημο όπου έμεινε 40 μέρες πειραζόμενος από τον διάβολο (Μθ 4,1, Μκ 1,13, Λκ 4,2). Να διδάσκει ότι το δαιμόνιο μπορεί να εξέλθει απ’ τον άνθρωπο μόνο με προσευχή και νηστεία (Μρ 9,19). Ν’ απαντάει σε μομφή των φαρισαίων, ότι οι μαθητές του δεν νηστεύουν τώρα, επειδή έχουν ανάμεσά τους τον νυμφίο (γαμπρό Χριστό), και άρα βρίσκονται σε περίοδο χαράς και γλεντιού, ενώ όταν θα παρθεί ο γαμπρός απ’ ανάμεσά τους (δια της βίας εννοείται), και άρα τότε θα βρεθούν σε στενοχώρια και θλίψη, και τότε θα νηστέψουν (Μθ 9,15, Μκ 2,20, Λκ 5,35).
Τέλος βλέπουμε τον Παύλο να νηστεύει όταν ήταν τυφλός επί 3 μέρες και πολύ ταραγμένος (Πρξ 9,9), αμέσως μετά την ξαφνική φανέρωση του Χριστού σ’ αυτόν, που έγινε αιτία να μεταστραφεί από φοβερός διώκτης του Χριστού, στον πιο θερμό απόστολό του. Και είναι εύλογο να υποθέσουμε το μεγάλο σοκ που υπέστη ο τότε Σαύλος, όταν συνειδητοποίησε την πλάνη και το μεγάλο λάθος του που τον οδήγησε στην άδικη δίωξη των χριστιανών, πολλοί απ’ τους οποίους εκτελέστηκαν, όπως ομολογεί ο ίδιος (Πρξ 26,10). Ενώ τον βλέπουμε να μην νηστεύει, όταν ως επιβάτης του πλοίου που θαλασσοδέρνονταν στην τρικυμία ήταν βέβαιος για το αίσιο τέλος της περιπέτειας αυτής όπως τον είχε διαβεβαιώσει ο Θεός σε όραμα, και μάλιστα προέτρεπε και τους υπόλοιπους επιβάτες και ναύτες να φάνε και να ηρεμήσουν απ’ την αγωνία και την λιποψυχία που τους είχε κυριεύσει και δεν τρώγανε τίποτα, λέγοντάς τους ότι πρέπει να φάνε αφού σύμφωνα με το όραμά του θα σωθούν όλοι (Πρξ 27,21-36).
Κι επίσης ο Παύλος διδάσκει στ’ αντρόγυνα, πως όταν χρειαστούν (για κάποιο σοβαρό πρόβλημα) να καταφύγουν στον Θεό με νηστεία και προσευχή αποφασίζοντας από κοινού ν’ απέχουν και απ’ το συζυγικό κρεββάτι για περισσότερη αφοσίωση, ναι μεν μπορούν να το κάνουν, αλλά με τον όρο πως αυτό το διάστημα να είναι μικρό (προς καιρόν, και πάλιν επί το αυτό συνέρχησθε), για να μην τους πειράζει ο σατανάς (Α΄ Κο 7,5).     



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου